Gedicht van de week: Mijn moeder (Linda van Butselaar)

Lelystad is een stad waar poëzie niet alleen wordt geschreven, maar echt leeft. Vanuit die traditie brengt Radio Lelystad wekelijks het Gedicht van de Week: een moment waarop woorden even de ruimte krijgen om te ademen. Het gedicht klinkt bovendien in het poëzieprogramma De Dinsdagavondsalon, waar taal en verbeelding elkaar ontmoeten.

Deze week Linda van Butselaar. Schrijven loopt als een rode draad door haar leven, en 13 februari verscheen haar boek 'De 101 geboden van mijn moeder'. Daarvoor schreef ze dit gedicht. Het ontstond ongeveer anderhalf jaar geleden, vlak na een verhuizing. De gang stond nog vol lijsten, kunstwerken en foto’s die allemaal een plek moesten vinden. Wie net verhuisd is, weet hoe dat gaat: je hebt tijd nodig om te voelen waar iets hoort. Uiteindelijk kreeg alles een plek, behalve één zwart-witfoto, de trouwfoto van haar ouders. Die bleef staan in de gang. Elke keer dat ze naar haar werkkamer liep, kwam ze erlangs. En elke dag keek ze haar moeder aan. Juist tijdens het schrijven gebeurde dat steeds opnieuw.

Mijn moeder

Ze woont bij mij in huis

en heeft haar eigen vaste plek.

Elke dag loop ik erlangs.

Ze kijkt mij aan

met haar donkere ogen

en haar lippen strak op elkaar

gekleed in haar mooiste jurk.

Ik kijk haar aan

en zeg “het is goed”

Vanachter het glas

staat de tijd stil

Zij kijkt naar mij

en ik naar haar.

Dat kunnen we nu wel…

blij zijn met elkaar