Gedicht van de week: Joost Baars (geen titel)

Lelystad is een stad waar poëzie niet alleen leeft, maar ook wordt geschreven. Vanuit die traditie brengt Radio Lelystad wekelijks het Gedicht van de Week: een moment waarop woorden even de ruimte krijgen om te ademen. Het gedicht klinkt bovendien in het poëzieprogramma De Dinsdagavondsalon, waar taal en verbeelding elkaar ontmoeten. Deze week de Amsterdamse dichter Joost Baars, winnaar van de VSB Poëzieprijs voor zijn debuut Binnenplaats. Met die bundel werd hij eveneens genomineerd voor de C.Buddingh’-prijs en de Herman de Coninckprijs. Joost is dit jaar terug met zijn nieuwe bundel 'Toen ik je kwijtraakte.' Zijn band met Lelystad? Hij is een zoon van dijkdichter en voormalig stadsdichter Juul Baars.

het is tijd nu om kleiner te worden,

niet meer dan een korreltje zand

op het pad in het bos waar je loopt

om jezelf tot bedaren te brengen.

niet weer dat grote gebaar aan een god,

de kosmos, die zinzucht, niet meer

steeds je verzetten tegen de dood,

want de dood is het veld waar

je hoe dan ook uitkomt, elk pad

door dit bos leidt ernaartoe. er ligt

in dat veld een klein meertje,

en toen je moeder haar laatste adem

uitblies, was het alsof je haar daar

aan de rand ervan zag, als een bootje

dat afgeduwd werd, door niemand,

zoals in die film, weet je nog. daar

ging ze, over het water, verdween

in de mist die daar hangt. het doet

er niet toe wat je daarbij gelooft,

want er is bij dit gaan geen naartoe,

alleen maar een blijven, naakt

en ontdaan, alleen

dat is wat jou staat te doen.