Gedicht van de week: Ik dacht dat ik later iemand zou zijn (Stephanie van Baggem)

Lelystad is een stad waar poëzie niet alleen leeft, maar ook wordt geschreven. Vanuit die traditie brengt Radio Lelystad wekelijks het Gedicht van de Week: een moment waarop woorden even de ruimte krijgen om te ademen. Het gedicht klinkt bovendien in het poëzieprogramma De Dinsdagavondsalon, waar taal en verbeelding elkaar ontmoeten. Deze week Stephanie van Baggem uit Almere. Ze won 26 april de Poëtry Slam.  Haar gedicht is het finalegedicht, waarin ze terugkijkt op haar jeugd. Als kind keek Stephanie altijd op naar volwassenen. Ze hoefden niet naar school, hadden geen huiswerk en leken te kunnen doen wat ze wilden. Nu ze zelf volwassen is, lijkt juist dat volwassen zijn haar soms wat te overvallen. Zij is van de generatie die als tieners het internet zag opkomen. Een tijd waarin het normaal was om niet bereikbaar te zijn. Waarin iedereen zichzelf kon zijn, zonder filter. We hoeven onszelf niet te bewijzen naar anderen. Wanneer is goed gewoon weer goed genoeg?

Ik dacht dat ik later iemand zou zijn

Ik dacht dat ik later iemand zou zijn

Je weet wel

Zo iemand met antwoorden

Met rust

Met een huisplant die niet doodgaat

Ik ben nu iemand

Met drie bijna dode planten

En een hoofd dat nooit uitlogt

Ik dacht dat groeien betekende dat het makkelijker werd

Spoiler: het werd duurder, verwarrender

En niemand vertelt je hoe vaak je jezelf opnieuw moet uitvinden

Om een beetje bij te blijven

Ik ben professioneel geworden in doen alsof ik weet wat ik doe

Ik knik

Ik lach

Ik zeg dingen als ‘Ja, dat is interessant!’

Terwijl ik denk: Waar hebben we het over?

En iedereen lijkt het te snappen

Of doet dat ook alsof

We zijn een generatie van goed functionerende vraagtekens

Met agenda’s vol dingen waar we geen energie voor hebben

Maar we gaan

Want ja, je moet toch

Maar soms zit ik stil en denk ik

Wanneer ben ik gestopt met gewoon bestaan

Zonder dat het ergens naartoe moest

Wanneer werd alles een doel

Een plan

Een bewijs

Dat ik er mag zijn?

Want misschien…

Misschien ben ik al iemand

Niet later

Niet beter

Maar nu

Met mijn chaos, mijn vragen, mijn halve antwoorden

En mijn drie planten… die nog leven, ondanks alles

En dat voelt eerlijk gezegd als een kleine overwinning