Gedicht(en) van de week: kinderen uit de Zuiderzeewijk over armoede

Lelystad is een stad waar poëzie niet alleen leeft, maar ook wordt geschreven. Vanuit die traditie brengt Radio Lelystad wekelijks het Gedicht van de Week: een moment waarop woorden even de ruimte krijgen om te ademen. Het gedicht klinkt bovendien in het poëzieprogramma De Dinsdagavondsalon, waar taal en verbeelding elkaar ontmoeten.

Deze week  hebben we niet één, maar vijf gedichten van de week. Ze zijn geschreven door kinderen uit de Zuiderzeewijk, die in hun woorden laten zien hoe zij armoede ervaren en begrijpen. Hun gedichten zijn eerlijk, direct en soms verrassend scherp.=, constateren ze bij de Dinsdagavondsalon. “Kinderen denken namelijk wél na over dit soort onderwerpen, en blijken in staat om in poëzievorm een heldere, krachtige mening te geven. Het resultaat is een reeks stemmen die ontroeren, prikkelen en laten zien hoe belangrijk het is om ook naar de jongste inwoners van onze stad te luisteren.”

Gedicht 1

Kleine handen veel te moe

Ogen die te vroeg begrijpen

Ze kijken naar de wereld toe

En zien wat anderen ontwijken

Geen zorgeloze lach die blijft

Geen spel tot laat in de avond

Want armoede die met hen drijft

Maakt elke dag weer anders zwaar

Met krijt op de stoep getekend

Met dromen die nog niet zijn gebroken

Blijf kind zijn zacht en ongekend

Ashley

Gedicht 2

Er is niets belangrijker in de wereld dan vrijheid en liefde het zijn symbolen,

tekens van geluk. De lucht is koud m’n handen bevriezen,

had ik maar een vuurtje, dat ik blijf verkiezen.

Lege handen, stille pijn,

een huis dat geen thuis kan zijn.

Toch brandt diep vanbinnen klein,

een hoop die fluistert: ooit zal het anders zijn.

Jorelsa

Gedicht 3

Dromen zonder Geld

Al heb je weinig, soms geen cent,

dat betekent niet dat je geen dromen kent.

Je kijkt omhoog, je blijft maar gaan,

ook als er deuren dicht blijven staan.

Geen dure spullen, geen groot bezit,

maar wel een droom die in je zit.

Die fluistert zacht: "geef niet op,"

en tilt je stap voor stap weer op.

De weg is lastig, soms heel zwaar,

maar jouw wilskracht brengt je ver, echt waar.

Met kleine stappen, elke dag,

kom je dichterbij met elke lach.

Want dromen vragen niet om geld,

maar om moed, zodat je ze vertelt.

En ook al heb je nog zo weinig mee,

je dromen blijven altijd van jou alleen.

Mackinzie

Gedicht 4

Niks Geen trommel in mijn tas, niet dat ben ik het ben vergeten.

Ze weten in mijn klas ik er was geen geld voor eten.

Mijn vriendjes delen.

Ik eet dankbaar stil, denk ik aan mijn moeder die dit liever wilt.

Ligt in mijn hoofd, zwaar in mijn benen

gym ik in de kleren die mijn vriendjes mij lenen.

Ik ga lopend naar huis. Nee, geen lekke band ik zwaai: tot morgen niks aan de hand.

Shadé

Gedicht 5

Armoede is weinig geld

Soms heb je pech dat niemand je helpt.

Niet alles is altijd eerlijk verdeeld

waardoor het voor sommigen zwaarder speelt.

Soms is er weinig soms

is er veel maar meestal

voel je gewoon wat je mist

heel veel en je probeert

door te gaan ook al voelt

het niet zo chill.

Je ziet anderen lachen zonder zorgen,

terwijl jij denkt aan vandaag en morgen.

Kleine dingen worden ineens heel groot,

alsof je vastzit in een stille nood.

Maar toch blijf je hopen dat het ooit beter wordt.

Tuana